อากาศหนาวที่สุดเท่าที่คุณเคยเจอคือกี่องศา? ถ้าเป็นประเทศท่องเที่ยวช่วงหน้าหนาว ช่วงพีคสุดก็น่าจะหล่นไปอยู่แถว -3 หรือ -5 celsius ในบางเวลา เมื่อรู้สึกว่าทนไม่ได้ แค่กระโดดขึ้นรถ วิ่งหนีเข้าโรงแรมหรือร้านค้าไม่กี่ก้าว ก็จะเจอ Heater ที่สร้างความอบอุ่นให้ร่างกายกลับมาอยู่ในอุณหภูมิปกติได้สบาย ๆ แต่ลองจินตนาการถึงความโหดร้ายของหน้าหนาวในทวีป Antarctica ดินแดนน้ำแข็งแห่ง South Pole ที่ได้ชื่อว่าหนาวที่สุด ร้างแร้งที่สุด ลมแรงโหดร้ายที่สุดของโลก ได้ฉายาว่าเป็น “ทวีปสีขาว” (White Continent) ด้วยอุณหภูมิเฉลี่ยช่วงหน้าหนาวที่ต่ำถึง -49 celsius (เคยหนาวที่สุดถึง -90 celsius ในหน้าหนาวปี 1983) มีแสงแดดวันละ 3 ชั่วโมง ด้วยอากาศที่โหดร้ายขนาดนี้ จึงไม่มีผู้คนตั้งรกรากอาศัยอยู่ที่นั่น นอกจากสถานีวิจัยราว 40 แห่ง กับเพนกวิน แมวน้ำ และสาหร่าย ใช้ชีวิตอยู่บนพื้นกว้างใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลก แต่ในสภาพอากาศที่โหดร้าย ห่างไกลจากผู้คน Antarctica จึงมีความสมบูรณ์ที่สวยงามมาก กลายเป็นเสน่ห์ที่นักผจญภัยหลายคนต่างหลงใหลอยากไปพิชิตทวีปนี้ให้โลกได้จารึกไว้สักครั้งในชีวิต มีชื่อของนักผจญภัยมากมายที่อยากเคยย่างเท้าเข้าไปลุยทวีป Antarctica ในช่วงฤดูหนาวที่ทวีความรุนแรงมาแล้วบ้าง เช่น Dr.

ระยะหลังเราเห็นความ Craft ของคนไทยมากขึ้นเยอะ สมัยนี้เราใส่ใจรายละเอียดกว่ายุคก่อนมาก อาจจะเพราะเทคโนโลยีทำให้โลกนี้แคบลง มีการพัฒนาสินค้าหลายอย่างแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ผลประโยชน์จึงตกอยู่กับ Consumer หรือกลุ่มลูกค้าอย่างพวกเรา เกิดทางเลือกใหม่ ๆ มากมายที่ตอบโจทย์มากขึ้น เช่นเดียวกับเรื่องของเบียร์ เครื่องดื่มที่คนทั้งโลกคุ้นเคยเป็นอันดับหนึ่ง ก่อนหน้านี้ประเทศไทยเกิดกระแส Craft Beer อย่างรุนแรง เกิดเป็นกลุ่มคนรัก Craft Beer ที่มีทั้งผู้ผลิตและผู้พร้อมสนับสนุนดื่ม แต่ปัญหาเรื่องใบอนุญาตผลิตเบียร์ระดับ Micro ทำให้คนรักเบียร์ยากจะผลิตได้อย่างถูกกฎหมาย แน่นอนว่าเบียร์ Lager จากแบรนด์ยักษ์ใหญ่ก็ยังคงเป็นเบียร์ที่ดี ดื่มง่าย เข้ากับสภาพอากาศ และถูกปากคนไทยอยู่แล้ว Craft Beer เป็นทางเลือกที่เพิ่มประสบการณ์ให้ครบถ้วนขึ้น เมื่อมันไม่ใช่เพียงกระแส ต่อให้มีอุปสรรคอะไรก็ไม่สามารถหยุดคนรัก Craft Beer ที่ฝังรากลึกลงไปในสังคม มันกลายเป็น Culture ที่แข็งแรงและขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ  วันนี้กลุ่มสยามบรูวบราเธอร์ได้เป็นอีกหนึ่งแรงที่ช่วยผลักดัน Thai Craft Beer ด้วยการเปิดตัว 3 คราฟท์เบียร์ไทยถูกกฎหมาย ได้แก่ ยักษา สเปซคราฟท์ และทริปเปิ้ลเพิร์ล กลุ่มสยามบรูวบราเธอร์

หากเอ่ยชื่อของ Mitsubishi สิ่งแรกที่หลายคนนึกถึงคงหนีไม่พ้นรถยนต์ รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน อย่างตู้เย็น หรือ แอร์ Mitsubishi ที่คุ้นเคยกันดี แต่เชื่อว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่า Mitsubishi นั้นเป็นกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่จากญี่ปุ่น ที่เชี่ยวชาญทางด้านอุตสาหกรรมหนักและวิศวกรรมเทคโนโลยีระดับสูง ซึ่งผลิตสินค้าต่าง ๆ มากมายแบบครอบจักรวาล ตั้งแต่เรือรบ, เรือเดินสมุทร, เรือดำน้ำ, ยานอวกาศ, ขีปนาวุธ, จรวด, ดาวเทียม, ตอร์ปิโด, เครื่องบินพาณิชย์, เครื่องบินรบ, รถหุ้มเกราะ, เครื่องยนต์, ชิ้นส่วนยานยนต์, รถยนต์, อุปกรณ์ไฮดรอลิก, หุ่นยนต์, เครื่องใช้ไฟฟ้า และอื่น ๆ อีกมากมาย โดยจุดเริ่มต้นก่อนจะเป็นมหาอำนาจทางอุตสาหกรรมแบบนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับชายผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่าง ยาทาโร่ อิวาซากิ (Yataro Iwasaki) หนุ่มน้อยจากเมืองโคชิ ที่มีโอกาสได้ทำงานดูแลด้านการค้าขายให้กับตระกูลโทสะ (Tosa Clan) ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลในเมืองนั้น ด้วยความขยัน และตั้งใจ ทำให้หน้าที่การงานของ ยาทาโร่ อิวาซากิ โดดเด่นชนิดที่ว่าถ้าพล็อตกราฟออกมาคงเห็นเป็นเส้นความชันที่พุ่งขึ้นพรวด ๆ จนในปี

คนที่มีศิลปะในหัวใจ จะละเลงงานศิลป์จากปลายปากกาหรือปลายพู่กันมันก็ไม่ใช่ปัญหาตราบเท่าที่หัวใจยังคงเปี่ยมความเป็นศิลปิน เช่นเดียวกับ Bro รุ่นปู่จากแดนอาทิตย์อุทัยผมทรงโมฮอว์กคนนี้ที่กำหมัดจุ่มนวมในถังสี รัวใส่ผืนผ้าใบหรือกระดาษแบบไม่ยั้งจงกลายเป็นงานศิลปะที่ไปติดตามแกลอรี่ดังขึ้นชื่อมากมาย หลายคนสงสัยว่าชายชราฟิตปั๋งผมขาวคนนี้เป็นใคร นักมวยเก่าหรือไม่ ? เราตอบได้ตรงนี้เลยว่า “ไม่” เพราะปู่เขาขึ้นแค่สังเวียนผ้าใบเท่านั้นจนเกิดเป็น signature ประจำตัวของเขาที่ใครก็เรียกว่า “Boxing painting” วิญญาณศิลปินนักสู้ก่อนสวมนวม! Ushio Shinohara มีชื่อเล่นที่คนส่วนใหญ่เรียกกันติดปากว่า Gyu-chan เกิดที่โตเกียวในปี 1932 เรียนศิลปะในเมเจอร์จิตรกรรมสีน้ำมันที่ Tokyo Art University ก่อนจะออกมาเดินทางมุทะลุเสาะแสวงหาจิตวิญญาณและตั้งรกรากใหม่ทำมาหากินไกลบ้านจากแดนตะวันออกสู่ตะวันตกที่ “นิวยอร์ก” เมืองแห่งการเสาะหาอิสรภาพทางความคิดและชีวิต มาถึงตอนนี้ปู่ก็มีอายุยาวนานกว่า 8 ทศวรรษของการใช้ชีวิตแล้ว เพราะอายุ 85 ปีเข้าไปแล้ว ถือเป็นบิ๊กบอยรุ่นใหญ่ที่เก๋าเรื่องการใช้ชีวิต ซึ่งแน่นอนว่าไฟฝันจากวันวานที่ยังลุกโชติช่วงถึงตอนนี้ที่ยังคงฟิตฟุตเวิร์กได้ย่อมทำให้ปู่เป็นหนึ่งในตำนานมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับการบุกเบิกทางศิลปะพอสมควร หนึ่งในความคูลของปู่ที่หลายคนอาจจะไม่รู้คือเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่ม Neo-Dada movement หรือกลุ่มการเคลื่อนไหวของศิลปะดาด้าใหม่ในช่วงปี 1960 แนวศิลปะที่ว่าด้วยจิตวิญญาณของกลุ่มศิลปินเลือดนักสู้ที่ต้องการต่อกรกับกลุ่มทุนนิยมแบบสันติ โชว์ความเป็นไปของยุคจากการหยิบวัสดุใกล้ตัวทั้งหลายมาสร้างเป็นงานประติมากรรม จนเป็นการก้าวสำคัญที่แปะป้าย “Junk art” หรือศิลปะขยะ ให้กับงานแขนงนี้ หรือจะเรียกว่าเป็นเอกลักษณ์ของงานขึ้นมาเลยก็ว่าได้ ซึ่งงานที่ได้จากการกว้านวัสดุเหลือใช้มาสร้างตอนหลังเราจะเห็นได้ว่าเป็นแนวศิลปะที่มีให้เห็นบ่อยในนิทรรศการยุคนี้ ไม่ว่าจะเป็นพวกงาน installation หรืองานประติมากรรม สำหรับงาน

หายใจเฮือกเดียววันหยุดที่มีอยู่ในมือก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว นอนร้องไห้โอดครวญไม่อยากกลับไปทำงานแค่ไหนแต่ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี! ระหว่างที่เศร้า ๆ กับการต้องกลับไปทำงานอยู่นี้เคยสงสัยไหมว่าวันหยุดประเทศไทยของเราเมื่อเทียบกับวันหยุดของประเทศอื่น ๆ แล้ว วันหยุดที่เรามีอยู่ในมือถือว่ามากหรือน้อยกันแน่ ? วันนี้ UNLOCKMEN จะพาไปดูวันหยุดของประเทศที่ขึ้นชื่อว่าหยุดเยอะที่สุดในโลกกัน เผื่อจะวางแผนย้ายงานย้ายประเทศในชาตินี้ หรือไว้วางแผนเผื่อเกิดชาติหน้าก็อาจจะพอไหว! (ไม่เอา ไม่ร้อง) ก่อนอื่นเรามาทำความเข้าใจให้ตรงกันก่อนว่าเราจะพูดถึงวันหยุด 2 ประเภทด้วยกันก็คือวันหยุดตามประเพณี(traditional holidays) และวันหยุดพักผ่อนประจำปี (annual vacation) วันหยุดตามประเพณีก็คือวันหยุดนักขัตฤกษ์ทั่ว ๆ ไปที่รัฐกำหนดให้เป็นวันหยุด ถ้าของไทยก็สงกรานต์เอย วันสำคัญทางศาสนาต่าง ๆ เอย ส่วนวันหยุดพักผ่อนประจำปีก็คือวันลาพักร้อนที่กฎหมายกำหนดว่านายจ้างต้องให้สิทธิเราลาพักผ่อนจากการงานอันหนักหน่วงนั่นเอง ถ้าพูดถึงประเทศไทยนั้นเราก็มีวันหยุดทั้งวันลาและวันหยุดนักขัตฤกษ์ซึ่งถ้าว่ากันตามกฎหมายแรงงาน ไทยเรามีวันลาพักร้อนไม่น้อยกว่า 6 วัน (แต่บางบริษัทก็ให้สิทธิพนักงานมากกว่านั้น) ส่วนวันหยุดตามประเพณีหรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ก็ต้องไม่น้อยกว่า 13 วันต่อปี ดังนั้นวันเวลาให้ผู้ชายอย่างเรานอนตีพุงอยู่บ้าน หรือจะไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนก็มีรวมทั้งหมด 19 วันต่อปี (อาจจะมากกว่านี้ก็แล้วแต่ดุลยพินิจของผู้จ้าง แต่อย่างต่ำคือ 19 วันเต็ม ๆ นะพี่นะ) ดู ๆ แล้วก็แอบคิดว่า เออ อย่างน้อย 19

ปัจจุบันค่ายรถในต่างประเทศเริ่มพากันหันมาสนใจการให้บริการรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า Car Subscription Service หรือการจ่ายเงินรายเดือน แล้วเลือกรุ่นรถตามที่กำหนดไว้มาใช้ได้ตามต้องการ แม้จะไม่ได้เป็นเจ้าของรถอย่างเต็มปากเต็มคำ แต่ก็เหมาะกับคนที่อยากทดลองขับเปลี่ยนไปมาหลาย ๆ รุ่น โดยบริการดังกล่าวถูกนำร่องโดย Porsche Passport Subscription Service ตามมาด้วย Volvo และ BMW วันนี้ Mercedes-Benz จะเริ่มทดลองใช้บ้างแล้ว โดยจะจำกัดเฉพาะในบางพื้นที่เพื่อศึกษานำร่องก่อน Mercedes-Benz Subscription Service จะเริ่มทดลองใช้ใน 2 เมือง Nashville และ Philadelphia ก่อนเป็นอันดับแรก โดยจะมีการแบ่ง Package เป็นหลายระดับ แต่ละ Package ก็จะมีรุ่นรถให้เลือกใช้ได้แตกต่างกันอออกไป แต่ ณ ปัจจุบันยังไม่มีรายละเอียดเรื่องรุ่นรถและราคาอย่างเป็นทางการ มีการคาดการณ์ว่า Package น่าจะอยู่ในช่วง $600 (19,000 บาท/เดือน) ไปจนถึง $2,000 (63,000 บาท/เดือน) ซึ่งเป็น range เดียวกับ

กลายเป็นฟ้าหลังฝนหน้าตาเฉย หลังจากคดีของยอดชายนายมาร์ก CEO เฟซบุ๊กที่ดูเหมือนไหวตัวทันเกมทุกช่องทาง ตั้งแต่การปล่อยขายหุ้นก่อนดิ่งฮวบ  เพราะกระแสลบหลายขนาน ทั้งเรื่องปรับอัลกอริทึมที่อยู่ ๆ ก็ห่วงสังคม อยากปรับหน้าฟีดลดความสำคัญของโฆษณากับร้านค้าลง เพราะกลัวผู้คนไม่ Connect กัน (หรอ?) จนร้านรวงบนเฟซบุ๊กออกอาการร้อนผ่าวเพราะต้องอัดฉีดเงินเพิ่มเพื่อให้ได้ยอด view เท่าเดิม หรือข่าวฉาวเรื่องข้อมูลผู้ใช้บริการรั่วไหลสร้างความเสียหายจนเกิดเป็นแคมเปญล้างบัญชีเฟซบุ๊ก #deletefacebook เหล่า HATE SPEECH ที่ยากจะคุมได้ ฯลฯ ไปจนถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่ใครก็อดพูดถึงไม่ได้ คือกรณีโดนฟอกขาวช่วงแถลงการณ์กับวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ ในสภาคองเกรสที่บางครั้งเฮียก็ตีหน้าซื่อตอบมึน ๆ แล้วตบท้ายหงายการ์ดตอบไปด้วยคำพูดแมน ๆ ว่า   “It was my mistake, and I’m sorry. I started Facebook, I run it, and I’m responsible for what happens here.”   ก่อนจบ 2 วันในศาลโดยการเอาชนะไปด้วยสกอร์หุ้นที่พุ่งกระเตื้องจากที่เคยหดตัว

ขึ้นชื่อว่าเป็นทหารไทยให้ทำอะไรก็ต้องทำได้ แม้หน้าที่จริง ๆ จะต้องเป็นรั้วของชาติ แต่เราก็ได้รับเกียรติจากท่าน ๆ ในการเสนอตัวเข้ามาบริหารประเทศได้เกือบจะ 4 ปีแล้ว ผลงานด้านการบริหารคงไม่ต้องพูดอะไรมาก เพราะเยอะแยะจนเรานับไม่ไหว ที่ดีก็มีมาก ที่ไม่ค่อยดีก็มีบ้าง เช่นการเข้าถึงตัวคนเห็นต่างจนบางครั้งคนไม่สบายใจ หรือการใช้มาตรา 44 ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ ข่าวการโกงที่ไม่ค่อยจะหายไป เอาเป็นว่าวันนี้เราจะไม่พูดถึงเรื่องการบริหารหรือความซื่อสัตย์ วันนี้เราอยากพูดถึงผลงานทางด้านการประชาสัมพันธ์สไตล์รัฐบาลทหารกันบ้างดีกว่าว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง ? บางอันทำฟรีบางอันทำเสียเงินกันไปเท่าไหร่ เรารวมผลงานน่าสนใจมาให้ทุกคนได้ชื่นชมไปพร้อม ๆ กันเลย สติกเกอร์ไลน์ ประชาสัมพันธ์ข่าวสารรัฐบาลเชิงรุก ยิ่งป่าวประกาศโครม ๆ ว่าถึงยุคไทยแลนด์ 4.0 มากขึ้นเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนงานเชิงรุกของรัฐบาลทหารบนช่องทางออนไลน์ก็ต้องเข้มแข็งมากเท่านั้น ล่าสุดสำนักเลขาธิการนายกฯ เลยเตรียมจัดทำไลน์และสติกเกอร์ไลน์ โดยระบุว่าเป็นการประชาสัมพันธ์ข่าวสารรัฐบาลเชิงรุก งบประมาณก็เบา ๆ แค่ 7.3 ล้านบาทเท่านั้น แบ่งเป็นค่า Line Official Account ประมาณ 4.3 ล้านบาท และค่าออกแบบ Sticker Line ราว 2.3 ล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็นราคาปกติที่

ท่ามกลางแสงไฟและความสว่างไสวบนโลกใบนี้ ยังมีโลกอีกใบหนึ่งที่ดำมืด ถ้าด้านสว่างมีผู้คุมกฎหมายคือตำรวจ ผู้รักษากฎทางฝั่งโลกมืดก็คงจะเป็นมาเฟีย แต่มาเฟียบนโลกนี้ก็อยู่หลากหลาย เช่น อิตาลีที่มี La Cosa Nostra อเมริกามีมาเฟีย  แต่พวกเราเคยคิดสงสัยกันบ้างมั้ย? ว่าอะไรที่ทำให้ทุกคนต่างศรัทธา และทำเพื่อองค์กรทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีอันตรายมากมายรออยู่ และการที่คุณได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกแล้ว ต้องเป็นไปตลอดชีวิต แต่ก็ยอมแลกชีวิตด้านสว่างที่เหลือเข้าสู่เส้นทางดำมืด แต่ถ้าพูดถึงมาเฟียบนโลกนี้ คงจะไม่พูดถึงองค์กรที่มีประวัติความเป็นมายาวนานถึง  300 ปี อยู่รอดผ่านมาทุกยุคสมัย องค์กรที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยม เข้มงวด ยิ่งใหญ่ นามว่า Yakuza  The History of “Yakuza” Yakuza คำที่เราได้ยินมายาวนานนี้ ต้นกำเนิดของมันต้องย้อนกลับไปถึงช่วงต้นปี ค.ศ. 1612 ยุคที่ญี่ปุ่นยังมีซามูไร พวกเค้าถูกเรียกว่า Kabuki-Mono (คนบ้า) นั่นก็เพราะพฤติกรรมชอบดึงดูดความสนใจคนอื่น ไปไหนมาไหนชอบเป็นจุดเด่น อยากให้คนรู้สึกว่าพวกเค้าน่ะเจ๋ง จนไปสะกิดต่อมหมั่นไส้ของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเข้า กลายเป็นกลุ่มที่พวกเจ้าหน้าที่มักเพ่งเล็งที่จะหาจังหวะเก็บกวาดพวกเค้าอยู่แล้ว อีกอย่างที่  Kabuki-Mono พวกนี้นิยมก็คือ การแต่งกายแปลกๆ สีสันฉูดฉาดเด่นสะดุดตา ตัดผมทรงที่คนปกติเค้าไม่ตัดกัน พฤติกรรมกร่างเก๋าหยาบคาย ไปไหนมาไหนมักจะพกดาบซามูไรที่ยาวอย่างกับราวตากผ้า พูดจาด้วยภาษาที่เข้าใจกันในเฉพาะพวกพ้อง ซึ่งต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง

ขเดือนเมษายนวนกลับมาทีไรนอกจากฤดูร้อน (ที่ปีนี้ดันมีฝนตก แถมอากาศหนาวซะได้) หรือการพักผ่อนยาว ๆ และวันหยุดสงกรานต์แล้ว สิ่งหนึ่งที่ตราตรึงใจชายไทยทุกยุคทุกสมัยคงหนีไม่พ้นการคัดเลือกทหารกองประจำการ หรือที่เราเข้าใจกันง่าย ๆ ว่าการเกณฑ์ทหารนั่นเอง แม้จะมีคนอยากเป็นทหารเกณฑ์เพื่อไปรบกับหญ้า ฆ่ากับมด หรือฝากตัวรับใช้นายจำนวนไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่ายังมีผู้ชายอีกล้นหลามที่ตะโกนว่า “ไม่เอาโว้ยยย! กูไม่อยากเป็นทหารเกณฑ์” แล้วเราจะหนีการเกณฑ์ทหารได้จริงหรือไม่ ? แล้วจะมีทางไหนที่หนีได้แบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดและไม่ผิดกฎหมายบ้าง ? (อยากรู้ล่ะสิ หึ!) สิ่งที่มาคู่กับการจับใบดำใบแดงในทุก ๆ ปีของบ้านเรา คงหนีไม่พ้นหัวข้อการถกเถียงว่า “เราควรยกเลิกการเกณฑ์ทหารหรือไม่?” อาจจะให้สมัครแบบเต็มใจโดยมีสวัสดิการที่ดีมารองรับเหมือนอย่างสหรัฐอเมริกา ที่ไม่ต้องเกณฑ์คนไปยืนจับใบดำใบแดงให้เป็นลมแล้วเป็นลมอีก แต่ทั้งทุนการศึกษา โอกาสในมหาวิทยาลัย และสวัสดิการที่โคตรดี จนทั้งชายและหญิงแห่ไปสมัครกันเป็นทหารจนล้นหลาม แต่อีกทางก็มีเสียงคัดค้านว่าทหารคือกำลังของชาติ รั้วของชาติซึ่งต้องธำรงไว้ให้อยู่สืบไป ที่สำคัญหากมีศึกสงคราม ข้าศึกบุกเข้าประชิด เราก็จะได้มีศักยภาพที่พร้อมรับมือได้แบบสมศักดิ์ศรี นอกจากดราม่าทั่วไปตามกระทู้พันทิปที่ผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ด ไหนจะสเตตัสเฟซบุ๊กที่ถกเถียงกันจนเป็นดราม่า ก็มีรายการถามตรง ๆ กับจอมขวัญที่เชิญกูรูตัวจริงอย่าง พันเอก ไตรจักร์ นาคะไพบูลย์ ผู้อำนวยการกองการสัสดี มาถามกันชัด ๆ ไปเลยว่า “ตกลงถ้าไม่อยากเกณฑ์ทหารต้องทำอย่างไร” พันเอกไตรจักร์ก็ตอบตรง ๆ