Incase (อินเคส) แบรนด์กระเป๋าและแกดเจ็ตชั้นนำระดับโลกจากประเทศสหรัฐอเมริกาที่โดดเด่นในการออกแบบกระเป๋าเพื่อเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์ ร่วมมือกับ BIONIC® (ไบโอนิค) แบรนด์ที่มีจุดประสงค์ในการลดขยะและเป็นมิตรกับธรรมชาติ โดยทั้งอินเคสและไบโอนิคร่วมกันเปลี่ยนพลาสติกในท้องทะเลอันเป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อมให้กลายมาเป็นกระเป๋าคอลเลคชั่นสุดพิเศษที่อยากจะช่วยดูแลโลกใบนี้อย่างยั่งยืน อินเคสมองเห็นความสำคัญและตั้งมั่นที่จะเป็นแบรนด์ที่เป็นมิตรสิ่งแวดล้อมมาอย่างยาวนาน คอลเลคชั่นสำคัญที่อินเคสออกแบบเพื่อประสบการณ์การใช้งานที่ยอดเยี่ยมและดีต่อสิ่งแวดล้อมตัวอย่างเช่น Ecoya ช่วยลดการใช้น้ำและลดการปล่อยมลพิษที่ออกมาตั้งแต่ปี 2012 หรือคอลเลคชั่นล่าสุดอย่าง ecoNEUE ที่ทางอินเคสปลูกต้นไม้ทดแทน 2 ต้นทุกการตัด 1 ต้นซึ่งได้รับการรับรองว่าเป็น FSC- certified จาก Forest Stewardship Council ถือเป็นวัสดุที่ได้รับมาตรฐานทางด้านสังคมและสิ่งแวดล้อมที่ดีที่สุด พลาสติก 91% ไม่สามารถรีไซเคิลได้และถูกทิ้งลงสู่ทะเลมากกว่า 8 ล้านตันทุกปี จนกระทั่งมีการคาดการณ์ว่าในปี 2050 จะมีจำนวนขยะมากกว่าจำนวนปลาในมหาสมุทรเสียอีก นี่เป็นสัญญาณเตือนที่ทำให้ทีมอินเคสตัดสินใจร่วมมือกับไบโอนิคซึ่งใช้เวลายาวนานกว่าสองปีในการออกแบบและสรรสร้างภารกิจเปลี่ยนพลาสติกในทะเลให้กลายเป็นคอลเลคชั่นกระเป๋า 3 ใบสุดพิเศษในสี earth tone ให้เลือกระหว่างสีเขียวน้ำทะเล (Ocean Green) หรือสีเทาเหล็ก (Steel Grey) Bionic® Compact Sleeve กระเป๋าสำหรับใส่แล็ปท็อปสองขนาด 13 นิ้ว และ 16 นิ้ว

ทุกพื้นที่บนโลกต่างต้องมีนักซิ่ง ถ้าพูดถึงนักซิ่งหรือการซิ่งที่โด่งดังก็จะต้องมีชื่อของประเทศญี่ปุ่นอยู่ในบทสนทนาด้วยเสมอ จึงทำให้ UNLOCKMEN หยิบเรื่องราวของตำนานนักซิ่งที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดคนหนึ่งของญี่ปุ่น ทสึชิยะ เคอิชิ (Tsuchiya Keiichi) ชายที่ถูกเรียกว่าดริฟต์คิง (Drift King) และตำนานการดริฟต์อันทรงพลังของเขา “ดริฟต์คิง” คือวลีที่ถูกพูดถึงหลายครั้งในภาพยนตร์เรื่อง The Fast and Furious: Tokyo Drift (2006) อยู่บ่อย ๆ คนญี่ปุ่นในแวดวงนักซิ่งต่างก็รู้ว่า ดริฟต์คิงที่มีตัวตนจริงในหน้าประวัติศาสตร์คือ ทสึชิยะ เคอิชิ ชายหนุ่มที่เริ่มต้นจากความรักในการขับขี่ ช่วยที่บ้านทำธุรกิจขนาดเล็กด้วยการเป็นเด็กขับรถส่งของ เมื่อว่างจากงานส่งของเขาเข้าร่วมกับแก๊งนักซิ่งแถบชนบท นิยมแข่งความเร็วกันบนนถนนที่ทอดยาวไปยังยอดเขา การแข่งขันบนถนนภูเขาถูกเรียกว่า โทเกะ (Tougei) ที่ต้องใช้ความชำนาญเส้นทาง สัมผัสที่ว่องไว การขับผ่าหมอกในช่วงค่ำหรือช่วงเช้า ความคดเคี้ยวของถนนและหน้าผาสูงชัน แล้วหากวันหนึ่งเกิดเหตุผิดพลาดบนโทเกะ นั่นหมายถึงชีวิตของคนขับที่ต้องแลก การเติบโตมากับแก๊งซิ่งบนภูเขาทำให้เขารู้จังหวะการเบรก การขับบนเส้นทางลาดชัน การเข้าโค้ง แก๊งส่วนใหญ่มักขับรถแบบโอเวอร์สเตียร์ที่ล้อหลังลื่นกว่าล้อหน้า ท้ายรถจะกวาดออกเมื่อเข้าสู่ทางโค้งมุมอับ ผ่านสภาพอากาศสุดโหดอย่างหิมะหรือฝนกระหน่ำ การดริฟต์หรือการควบคุมการไถลของรถที่จะประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ไม่ได้อยู่ที่การแต่งอย่างเดียวแต่อยู่ที่ฝีมือการควบคุมรถของคนจับพวงมาลัยรถด้วย เคอิชิ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้านการขับขี่มาหลายปี เขาไม่ได้เรียนขับรถเพื่อเข้าสู่สนามแข่งอาชีพแต่โตมากับท้องถนนในชนบท ได้ลองปรับแต่งรถหลายคัน ขับรถหลายยี่ห้อ เล็งเห็นว่าหัวใจของการขับขี่บางทีอาจไม่ได้อยู่แค่การแต่งรถให้เข้ากับตัวเองหรือยี่ห้อ

Ducati Scrambler มอเตอร์ไซค์ที่ใส่ยางบั้งมาพร้อมความคล่องตัว เป็นภาพที่อยู่คู่โลกใบนี้มากว่า 60 ปี แต่วันนี้เราจะพบเห็น Ducati Scrambler ได้ใน 2 เวอร์ชั่นที่เล็กและรักษ์โลกมากกว่า ด้วยจักรยานไฟฟ้า Ducati Urban-E และ SCR-E (Scrambler) Electric Bicycle ผลงาน Electric Bicycle ทั้งหมดนี้เป็นโปรเจคที่ Ducati ร่วมมือกับ Italdesign พัฒนา 2 โมเดลจักรยานไฟฟ้าสำหรับรองรับสองการใช้งานที่ต่างกัน โดย Urban-E เหมาะสำหรับใช้งานในเมือง และ SCR-E / SCR-E Sport เหมาะสำหรับใช้ลุย โดยได้แรงบันดาลใจมาจากรุ่น Scrambler อย่างชัดเจน โดยเฉพาะตะเกียบคู่และยางบั้งขนาดใหญ่สำหรับสายลุย Off-road ทั้งสามรุ่นสามารถพับเฟรมและถอดแฮนด์เก็บได้อย่างง่ายดายโดยจะมีขนาดเหลือเพียงครึ่ง ซึ่งเหมาะกับการพกพาใส่ท้ายรถได้ไม่ว่าจะเป็น Eco car ที่พื้นที่จำกัดก็ตาม จุดเด่นของ Ducati Urban-E และ SCR-E คือความบางของดีไซน์

หลายคนคงเคยมีช่วงเวลาที่เรียกตัวเองว่าเป็น ไอ้ขี้แพ้ (Losers) อยู่บ้าง บางคนอาจจะเรียกตัวเองแบบนั้นเพียงชั่วคราว เพราะเจอกับความล้มเหลวมา แต่พอเวลาผ่านไปสักพักก็อาจลืมมันไป แต่สำหรับบางคนอาจเจอกับปัญหาที่ซับซ้อนกว่านั้น จนอาจตัดสินไปแล้วว่าตัวเองเป็นไอ้ขี้แพ้ตัวจริง และไม่มีวันที่จะเป็นผู้ชนะได้ (winners) หรือ ผู้ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตได้ ซึ่งในบทความนี้ UNLOCKMEN อยากอธิบายให้ฟังทุกคนเข้าใจว่า ไอ้ขี้แพ้ อาจเป็นสิ่งที่เราสร้างกันขึ้นมาเอง และสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้ ก่อนอื่นเราอยากให้ทุกคนเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ไอ้ขี้แพ้’ (Losers) ตรงกันก่อน ในบทความนี้เราหมายถึง “คนที่อยากเป็นเหมือนกับคนอื่นที่ประสบความสำเร็จ แต่ไม่ยอมลงมือทำอะไรเพื่อให้ตัวเองไปอยู่ในจุดเดียวกับคนเหล่านั้น อาจเป็นเพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ หรือความสามารถเหมือนคนอื่น (แต่ก็ไม่ยอมพัฒนาตัวเอง) กล่าวโทษเรื่องนั้น เรื่องนี้ว่าเป็นอุปสรรค์ (แต่ก็ไม่ยอมลงมือแก้ไข)” ซึ่งที่มาของ losers เราเชื่อว่า ไม่มีใครเกิดมาพร้อมกับนิสัยขี้แพ้ แต่พวกเขาล้วนเคยผ่านประสบการณ์แย่ๆ มาก่อน เช่น เคยถูกผู้ที่มีอำนาจ (เช่น ครู หรือผู้ปกครอง) คุกคาม เคยถูกกลั่นแกล้งในวัยเด็ก เคยอกหักจากคนรัก หรืออาจเคยพยายามทำงานที่ยิ่งใหญ่ให้ประสบความสำเร็จ แต่สุดท้ายต่อให้พยายามยังไงก็ล้มเหลวอยู่ดี เหตุการณ์นี้จึงกลายเป็นปมในใจของเขา และทำให้เขาสูญเสียความทะเยอทะยานในการทำสิ่งต่างๆ ไป เป็นต้น ประสบการณ์แย่ ๆ เหล่านี้ได้หล่อหลอมให้พวกเขากลายเป็นไอ้ขี้แพ้

เคยสงสัยไหมว่าทำไมเราเห็นคนยากคนจน หรือคนป่วยหนักจนใช้ชีวิตลำบากแล้วรู้สึกสงสาร พร้อมจะควักเงินในกระเป๋ามอบให้เพื่อช่วยเหลือทันที หรือเห็นคอมเม้นด้านลบในโพส Facebook ของเพื่อนเราแล้วอยากช่วยปกป้อง พฤติกรรมเหล่านี้คือการช่วยเหลือคนอื่น หรือ Altruism ซึ่งเป็นเรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกับธรรมชาติของมนุษย์ ซึ่งวันนี้ UNLOCKMEN จะอธิบายให้ฟังว่า Altruism คืออะไร? มีประโยชน์อย่างไร? และจะพัฒนาให้ช่วยเหลืออย่างเหมาะสมจนไม่เดือนร้อนตัวเองได้อย่างไร? Altruism คือ ลักษณะของมนุษย์ที่ใส่ใขความอยู่เย็นเป็นสุข และทำในสิ่งที่ช่วยเหลือผู้อื่น ยกตัวอย่างเช่น อาจจะยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องคนอื่น หรือ บริจาคเงินช่วยเหลือให้มูลนิธิต่างๆ เป็นต้น โดย altruism มักจะมาพร้อมกับลักษณะของมนุษย์อีกอย่างหนึ่ง คือ ความเห็นอกเห็นใจ (empathy) ที่เกิดควบคู่กัน ในสถานการณ์ที่เราพบกับคนที่ตกอยู่ในสถานการณที่ยากลำบาก เราเกิดความเข้าอกเข้าใจเขา พร้อมความรู้สึกอยากช่วยเหลือ ส่วนเหตุผลที่ทำให้เราเป็นคนที่มี altruism นั่นมีหลากหลาย โดย นักวิทยาศาสตร์ก็ได้ยกทฤษฎี และหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ มาอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น – เหตุผลทางชีววิทยา (biological reasons) ตามที่หลักทฤษฏีวิวัฒนาการว่าด้วยการคัดเลือกโดยญาติ (Kin Selection) ได้กล่าวไว้ว่า มนุษย์มักช่วยเหลือคนที่มีสายเลือดเดียวกันมากกว่าคนอื่น เพราะมีความต้องการที่จะส่งต่อพันธุกรรมของเผ่าพันธ์ุตัวเองไปยังคนรุ่นถัดไป ดังนั้น

“ชีวิตของคนคนหนึ่งจะตื่นเต้นได้มากแค่ไหน ?” บางคนอาจได้ทำตามฝัน เป็นเจ้าของธุรกิจที่ตัวเองรักและต้องเจอกับเรื่องทางธุรกิจที่ท้าทาย บางคนประกอบอาชีพที่เฝ้าฝันไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ และต้องแข่งขันกับคนอีกหลายสิบหลายร้อย หรือบางคนก็มองว่าตัวเองเป็นเพียงกลไกเล็ก ๆ ของระบบทุนนิยมที่ไม่มีเรื่องอะไรให้ตื่นเต้นมากนัก แต่ชีวิตของชายญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ชื่อว่า โคดามะ โยชิเอะ (Kodama Yoshio) มันเหนือจริงและเกินกว่าคำว่าตื่นเต้นไปมาก เพราะเขาเป็นทั้งยากูซ่า พ่อค้ายา คนคุก และอาชญากรสงครามที่ CIA ต้องการตัวในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โคดามะ โยชิโอะ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 1911 ในนิฮงมัตสึ ก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ราว 7 ปี เขาเป็นชายที่เติบโตมากับสงครามใหญ่ถึงสองครั้ง ชีวิตวัยเด็กของเขาเรียบง่ายธรรมดาไม่ต่างจากเด็กชายญี่ปุ่นคนอื่น ๆ ทว่าเมื่อเขากลายเป็นหนุ่ม โยชิโอะก็ได้สร้างตำนานของตัวเองขึ้นด้วยการเข้าร่วมกลุ่มลัทธิคลั่งชาติ (Ultranationalist) แม้ว่าเขาจะเคยอาศัยอยู่ในดินแดนเกาหลีก็ตาม งานของสมาชิกลัทธิคลั่งชาติสุดโต่งมีตั้งแต่ก่อกวน สร้างความแตกแยกกับชนชาติอื่นที่อยู่ในญี่ปุ่น ยุยงปลุกปั่น ป้อนค่านิยมคลั่งชาติให้ชาวญี่ปุ่นคนอื่น ๆ ไปจนถึงงานใหญ่อย่างการวางแผนลอบสังหารนักการเมืองหัวก้าวหน้า จากการลือแบบปากต่อปากเล่าว่าโยชิโอะเป็นผู้ร่วมขบวนการหลายครั้ง เขาพยายามลอบสังหารคนหัวใหม่ที่อยากให้ญี่ปุ่นติดต่อการค้ากับต่างชาติ เพราะเขามองว่าชาวญี่ปุ่นสามารถยิ่งใหญ่ได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องร่วมงานหรือพึ่งพาคนชาติอื่น โยชิโอะใช้ชีวิตอย่างสุดโต่ง ทำผิดกฎหมายหลายข้อโดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย ในที่สุดหนุ่มห้าวผู้โลดโผนก็ถูกจับในปี

หลายคนคงเคยหรือกำลังรู้สึกกังวลกับอาการ ‘คิดมาก’ ของตัวเอง เพราะมันช่างรบกวนชีวิตของเราเหลือเกิน เวลาทำงานก็ไม่ค่อยมีสมาธิ เพราะเอาแต่คิดเรื่องอื่น เวลาจะนอนก็นอนไม่หลับ เพราะสมองยังไม่หยุดคิดสักที UNLOCKMEN เห็นว่าอาการคิดมากเป็นปัญหาใหญ่ของหลายคน และอยากให้ทุกคนก้าวข้ามมันไปได้ จึงอยากเล่าให้ฟังว่า ต้นเหตุของการคิดมากเกิดมาจากอะไร และเราจะแก้ไขมันอย่างไรได้บ้าง   ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจนิยามของคำว่า คิดมาก (Overthinking) ก่อน มันหมายถึงพฤติกรรมของมนุษย์ที่หมกหมุ่นกับการคิดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นเวลานานเกินไป ซึ่งปกติอาการคิดมากจะจำแนกได้เป็น 2 แบบ ได้แก่ แบบแรกคือ “ครุ่นคิด (rumination)” ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตซ้ำไปซ้ำมา และ แบบที่สอง “คือความกังวลอย่างหนักต่อเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต” บางคนอาจจะเป็นแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือบางคนอาจจะเป็นทั้งสองแบบ โดยสาเหตุหลักของการคิดมากเกิดขึ้นได้จากหลายปัจจัย ไม่ว่าจะเป็น การขาดความมั่นใจในความสามารถของตัวเอง(self-doubt), ขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง (self-esteem), เคยเจอกับเรื่องร้ายๆ ในอดีต และกลัวว่าจะทำผิดซ้ำซากอีกครั้ง รวมไปถึง นิสัยชอบวิตกกังวลในเรื่องต่างๆ ด้วย ความสามารถในการคิด (thinking) เป็นคุณสมบัติที่ทำให้มนุษย์โดดเด่นกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ มันทำให้มนุษย์สามารถประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และทำการตัดสินใจได้เหมาะกับสถานการณ์ต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม คนที่มีอาการคิดมากจะได้รับผลกระทบจากการคิดมากกว่าคนทั่วไป เพราะพวกเขามักจะจมอยู่กับปัญหามากกว่าคิดหาทางออกให้กับปัญหานั้น (problem-solving)

RADO ผู้สรรสร้างนวัตกรรมเรือนเวลาระดับโลก สุดยอดงานออกแบบล้ำสมัย ผู้นำเทคโนโลยีด้านวัสดุศาสตร์ของวงการนาฬิกาจากสวิตเซอร์แลนด์ ประกาศความร่วมมือเชิงกลยุทธ์กับเลอ กอร์บูร์ซูซี่ (Les Couleurs Suisse) องค์กรที่อยู่ภายใต้ Foundation Le Corbusier ซึ่งถือสิทธิ์ในการออกใบอนุญาตการใช้ชุดสีเชิงสถาปัตยกรรม “Architectural Polychromy” ของนักออกแบบชื่อดังอย่าง เลอ กอร์บูร์ซิเย่ (Le Corbusier) แต่เพียงผู้เดียว และประสบความสำเร็จโดยได้รับเสียงตอบรับที่ดีเป็นอย่างมากเมื่อปีที่ผ่านมา ในปีนี้ RADO จึงได้ผนึกกำลังร่วมมือกับพันธมิตรเดิมอีกครั้ง ซึ่งถือเป็นอีกจุดเปลี่ยนสำคัญในการต่อยอดความท้าทายด้านการออกแบบในโลกแห่งนวัตกรรมเรือนเวลาให้พัฒนาไปอีกระดับ สีสันถือเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังและมีความสำคัญต่อการออกแบบอานุภาพของสีได้รับการรังสรรค์ขึ้นใหม่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยฟังก์ชั่นและเอฟเฟกต์ด้านการออกแบบสีนั้นได้รับการพัฒนาและวางแนวคิดใหม่ โดย เลอ กอร์บูร์ซิเย่ ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่ส่งมอบสีสันให้กับงานด้านการก่อสร้าง ส่งมอบประสบการณ์จากความว่างเปล่าสู่ชุดสีเชิงสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น มอบความกลมกลืนอย่างเป็นธรรมชาติและสามารถผสมผสานได้ทุกแนวทาง ถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับผู้ที่ต้องให้ความสำคัญต่อผลลัพธ์ของสีที่มีอิทธิพลต่อการออกแบบและการออกแบบสีเชิงสถาปัตยกรรม Charles Edouard Jeanneret Gris (ชื่อโดยกำเนิดของ Le Corbusier) หนึ่งในสถาปนิกและนักออกแบบระดับตำนาน ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานศิลปะ ภาพวาด กราฟิก ประติมากรรมและสิ่งทอ และเป็นผู้ที่สามารถจำแนกเฉดสีได้ถึง 63 เฉดสี จาก 2 คอลเลคชั่น

อย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิต ชั่วขณะที่เรากำลังเร่งรีบ ดุ่มเดินไปในสถานที่สักแห่ง แล้วใครสักคนก็เดินผ่านเราไป ชั่วเวลาไม่กี่วินาที แต่เราต้องเหลียวมอง เพราะกลิ่นเฉพาะบางแบบ ดึงดูดและกระชากความสนใจเราได้อยู่หมัด อยากรู้แทบบ้าว่านั่นกลิ่นอะไร? น้ำหอม สบู่หรือยาสระผมยี่ห้อไหนที่ใครคนนั้นใช้? ชั่วขณะแบบนั้น อย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิตก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เข้าใจว่า “กลิ่นหอม” นั้นทรงพลังขนาดไหน กลิ่นที่เหมาะสมเป็นทั้งตัวเสริมบุคลิกภาพ เสน่ห์ ความมั่นใจ รวมถึงเสร็จ็นปัจจัยสร้าง First impression ต่อผู้อื่นที่สำคัญ การเลือกกลิ่นที่เหมาะกับตัวเอง และเป็นกลิ่นเฉพาะที่ชวนให้ใครจดจำจึงเป็นสิ่งที่เราควรรู้ ‘กลิ่นหอมที่ชอบ’ก็เหมือนอาหารที่ใช่ ต้องรู้จักไว้ เพื่อเข้าใจตัวเอง เรารู้ว่าเราชอบกินอะไร เราชอบกินไก่ทอด เพราะเราชอบรสชาติกลมกล่อมเค็ม ๆ กรอบ ๆ ของมัน เราชอบกาแฟดำเพราะรสขมเข้มของมัน เมื่อเรารู้ว่าเราชอบกินอะไร เพราะอะไรก็ง่ายต่อการหาของกินที่เหมาะกับตัวเองและทำให้ตัวเองมีความสุข ในทางกลับกัน “กลิ่นหอม” ก็เช่นเดียวกัน เราควรต้องระบุว่าเราชอบกินแบบไหน และกลิ่นนั้นมีที่มาจากอะไรให้ได้ เพื่อเข้าใจตัวเองและตามหากลิ่นเฉพาะตัวเจอ แต่มันไม่ได้ซับซ้อนถึงขนาดที่เราต้องจำตำรา Fragrances of the World นั่งท่องที่มาของน้ำหอมทุกสูตร แต่ลองจัดประเภทง่าย ๆ เช่น น้ำหอมที่มีอยู่ตอนนี้ ไปจนถึงสบู่ ยาสระผม