เวลาเปรียบเทียบความซื่อสัตย์กับอะไรสักอย่าง ชื่อของฮาจิโกะและหมานานาสายพันธ์ุจากทั่วมุมโลกจะลอยมาทันที แล้ววลี “ซื่อสัตย์อย่างหมา” ก็จะเป็นประโยคแรก ๆ ที่เราได้ยิน แต่ความจริงเคยสงสัยไหมว่า ไอ้ที่แม่งกระดิกหางริก ๆ เดินมาหา หรือทำหน้าหงอเวลาโดนด่า จริง ๆ แล้วมันซื่ออย่างที่ว่าจริงเหรอ? มันเคยโกหกเราบ้างไหม? ตอนนี้ชั่วโมงแห่งความจริงมาถึงแล้ว เพราะนักวิจัยพฤติกรรมสัตว์เขาออกมาวิจัยและแถลงความจริงให้เรารู้ว่า “หมาซื่อมันไม่จริงเสมอไป” และตีพิมพ์งานวิจัยลงใน Animal Cognition หรือ “การรับรู้ของสัตว์” ดังนั้น อย่าเหมารวมว่าหมาทุกตัวมันจะสื่อหรือแสดงออกทุกอย่างตามที่มันคิดล่ะ เพราะบางทีคุณอาจจะเคยเจอไอ้ด่างที่บ้านตลบหลังมาแล้ว หมาโกหกมันก็มี ทาสหน้าโง่ การวิจัยครั้งนี้ใช้การมอนิเตอร์ติดตามพฤติกรรมลูกสุนัขต่างการเลี้ยงดูและอายุจำนวน 27 ตัว ซึ่งได้รับการอนุญาตให้เข้าร่วมจากเจ้าของพวกมันแล้ว จะแยบยลแค่ไหนถึงตีความได้แบบนี้ลองอ่านวิธีการวิจัยไปพร้อมกัน วันแรกเขาจะฝึกฝนสุนัขทุกตัวให้แยกแยะคน 2 จำพวก ได้แก่ ฝ่ายพาร์ทเนอร์และฝ่ายแข่งขัน โดยให้พวกมันได้เรียกรู้ผ่านรูปแบบการให้อาหาร ฝ่ายพาร์ทเนอร์จะยื่นอาหารส่งให้แบบง่าย ๆ ส่วนฝ่ายแข่งขันพอยื่นให้แล้วให้ขยักหรือปิดไว้ ไม่ยื่นให้ง่าย ๆ ผลของการฝึกวันแรกเลยทำให้เห็นว่าเจ้าลูกสุนัขชอบฝ่ายพาร์ทเนอร์มากกว่า วันต่อมาสุนัขจะถูกสอนว่าทำอย่างไรเพื่อให้มนุษย์ให้อาหาร ซึ่งเขาใช้วิธีจัดอาหารออกแบบเป็น 3 กล่อง 2 กล่องแรกที่มีอาหารเป็นกล่องที่หน้าตาเหมือนกัน แต่ว่าด้านในบรรจุอาหารต่างกันโดยจะมีอาหารที่สุนัขชอบและไม่ชอบอยู่ในนั้น ส่วนกล่องที่สามเป็นกล่องเปล่า หลังจากที่ฝึกให้พาไปแล้ว

ย้อนไปสมัยยังเด็ก ร่างกายพลุ่งพล่านด้วยฮอร์โมนและพละกำลัง การ ‘วิดพื้น’ หรือ ‘ดันพื้น’ คือของกล้วย ๆ สามารถทำเกิน 10 ครั้งได้แบบสบาย ๆ แต่ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้น สวนทางกับแรงกายที่ลดลง เมื่อหลักไมล์ย่างเข้าสู่ช่วงวัยกลางคน ทุกอย่างก็กลับตาลปัตร สิ่งที่เคยง่ายก็ไม่ง่ายอีกต่อไป ครั้งล่าสุดคุณวิดพื้นได้กี่ครั้ง? เราทำได้ 23 ครั้ง ไม่ดีไม่แย่ แต่ก็ไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ เพราะเกณฑ์อันตรายที่ทางงานวิจัยของ Havard ระบุไว้คือ ผู้ชายวัยกลางคนที่ไม่สามารถวิดพื้นได้ถึง 10 ครั้งมีโอกาสเสี่ยงที่จะป่วยเป็นโรคหัวใจหรือโรคหลอดเลือดหัวใจสูงกว่าคนทั่วไป ในทางตรงกันข้ามถ้าสามารถวิดพื้นได้เกินกว่า 40 ครั้ง โอกาสที่คน ๆ นั้นจะป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจในอีก 10 ปีข้างน่าจะลดลงถึง 97% เลยทีเดียว ส่วนมนุษย์แข็งแรงระดับกลางอย่างเราที่วิดพื้นอยู่ในเกณฑ์ 21-30 ครั้ง ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เพราะผลวิจัยของ Havard บอกว่าคนที่อยู่ในระดับนี้จะมีความเสี่ยงในการป่วยเป็นโรคหัวใจในอัตรา 1/4 ของคนที่ไม่สามารถวิดพื้นได้ถึง 10 ครั้ง สาเหตุหลักที่การวิดพื้นได้กลายเป็นปัจจัยสำคัญต่อสุขภาพในอนาคต เนื่องจากการออกกำลังกายในรูปแบบนี้สามารถใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการทำนายปัจจัยด้านสุขภาพได้เป็นอย่างดี แม่นยำยิ่งกว่าการออกกำลังในรูปแบบอื่น ๆ เนื่องจากการวิดพื้นนั้นใช้กำลังจากกล้ามเนื้อแทบทุกส่วนของร่างกาย “การค้นพบของเรามีหลักฐานแสดงให้เห็นว่าการวิดพื้นเป็นแนวทางใหม่ที่ใช้ในการประเมินความเสี่ยงเกี่ยวกับโรคหัวใจได้อย่างแม่นยำและไม่มีค่าใช้จ่าย”

หดหู่ที่ต้องกลับไปทำงานหลังวันหยุดยาว เชื่อเถอะเราไม่ได้เป็นแค่คนเดียว

คริส เฮมส์เวิร์ท นักแสดงหนุ่มหล่อมาดเข้มวัย 35 ปี มีดีกรีเป็นถึงฮีโร่เทพเจ้าสายฟ้า(ธอร์)แห่งจักรวาลมาร์เวล เขาเป็นคุณพ่อลูกสามที่นอกจากจะมีดีที่หน้าตาแล้วยังเป็นไอดอลทางด้านความฟิต แอนด์ เฟิร์มที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง สำหรับหนุ่ม ๆ ที่อยากจะมีหุ่นอย่างพ่อหนุ่มคริสไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เพราะวันนี้ UNLOCKMEN มีสูตรลับในการควบคุมอาหารและการออกกำลังกายของเขามาฝากให้ชาวเราได้ลองไปทำตาม รับประทานอาหารให้ถูกหลักตามแบบฉบับคริส เฮมส์เวิร์ท อาหารเช้า ข้าวโอ๊ต 1       ถ้วย กล้วย 1       ลูก ลูกเกด ½      ถ้วย ไข่ขาว 4       ฟอง ไข่ไก่ 1       ฟอง ชีส 50     กรัม โปรตีนเชค (โปรตีนที่เป็นอาหารเสริม) น้ำส้ม นมไม่มีไขมัน ระหว่างมือเช้ากับมื้อกลางวัน คอตเทจชีส(ชีสสด) แซนวิชไก่ ถั่วธัญพืช โปรตีนเชค (โปรตีนที่เป็นอาหารเสริม) โยเกิร์ต อาหารกลางวัน อกไก่ 3       ชิ้น ข้าวกล้อง 100   กรัม

เหล่าสุภาพบุรุษสิงห์อมควันคงพอจะรู้อยู่แล้วว่าการสูบบุหรี่มีผลร้ายที่ตามมาเยอะแสนเยอะ ไม่ว่าจะปัญหาด้านสุขภาพ อาการเหนื่อยง่าย มีกลิ่นปาก ฟันเหลือง และโรคร้ายที่นับไม่หมด หลายคนอาจเคยได้ยินว่าการสูบบุหรี่อาจจะทำให้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศหรือส่งผลให้ขนาดของน้อยชายคุณเล็กลง วันนี้ UNLOCKMEN มีงานวิจัยมายืนยันว่าสิ่งที่พวกคุณเคยได้ยินมามันไม่ใช่แค่คำขู่! ถึงแม้ว่าอวัยวะเพศของคนเรามีขนาดแตกต่างกันโดยกำเนิด แต่ใครจะคิดว่าการสูบควันบุหรี่เข้าไปแล้วพ่นออกมามันจะส่งผลไปถึงขนาดไอจ้อนของเราได้จริง งานวิจัยของ BJU International ระบุว่าอวัยวะเพศชายตอนแข็งตัวมีขนาดยาวเฉลี่ยแล้ว 5.2 นิ้ว และมีเส้นรอบวง 4.6 นิ้ว (ถ้าหากชาว UNLOCKMEN คนไหนมีขนาดตามที่ผลวิจัยบอกก็รู้ได้เลยว่าน้องชายของคุณยังมีสัดส่วนตามค่าเฉลี่ย) Mary Samplaski, MD ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบปัสสาวะและผู้อำนวยการภาวะมีบุตรยากของ University of Southern California กล่าวว่า “ไม่มีเครื่องมือทางการแพทย์สำหรับวัดขนาดอวัยวะเพศชาย ที่หดตัว สิ่งที่เรารู้คือการสูบบุหรี่อาจทำให้การผลิตฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนลดลง” การจะตรวจสอบสาเหตุการหดตัวของผู้ชายเป็นเรื่องยาก แต่พบว่าการสูบบุหรี่นั้นมีผลกระทบ โดยในปี 1998 มหาวิทยาลัยบอสตันตรวจสอบอวัยวะเพศชาย 200 คนพบว่าผู้ชายที่สูบบุหรี่มีขนาดแตกต่างจากคนที่ไม่ได้สูบ นอกจากนั้นยังมีงานวิจัยอีกชิ้นที่สรุปไว้ว่า การสูบบุหรี่ขัดขวางการไหลเวียนของเลือดไปยังอวัยวะเพศชาย ส่งผลให้อวัยวะหยุดยืดตัว Dr.Samplaski  แนะนำให้ผู้ชายออกกำลังกายอย่างน้อยสามครั้งต่อสัปดาห์เพื่อเพิ่มระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน เพราะจะช่วยกำจัดคราบจุลินทรีย์ที่เป็นตัวการไม่ให้หลอดเลือดขยายตัว เนื่องจากฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน (Testosterone) เป็นฮอร์โมนหลักที่ช่วยกระตุ้นขนาดอวัยวะเพศ สำหรับหนุ่มเจ้าเนื้อ UNLOCKMEN ขอเตือนว่าโรคอ้วนก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เจ้าโลกของคุณมีขนาดเล็กลง

เล่มเกมแต่ปิดเกมเองคนเดียวไม่ได้ นี่คือลักษณะของเกมยุคนี้ที่ออกแบบมาให้เป็น Multiplayer หรือใช้ผู้เล่นหลายคนเพื่อพิชิตเกม ไม่ว่าจะเป็นแนวแบทเทิลหรือเก็บเลเวลเองก็ต้องมีตี้ มีแคลนอยู่ เพื่อให้ได้รับสิทธิพิเศษหรือผ่านเควสจนสำเร็จ แต่เวลาที่เราเข้าไปเริ่มเกมทีหลังคนอื่น เป็นมือใหม่ เราก็งก ๆ เงิ่น ๆ ขยับฝืด ยืนโง่ ไม่ได้ชำนาญเหมือนคนอื่นที่อยู่มาก่อน ไอเทมที่มีติดตัวก็ไม่เทพ จนเพื่อนต้องคอยแบก หลายครั้งมันกลายเป็นเหตุผลให้เรารู้สึกแย่กับตัวเองเพราะกลัวว่าจะกลายเป็นตัวถ่วงของทีม ยิ่งพอเปิดไมค์ เปิดลำโพงทีมก็ได้ยินเสียงสบถค่อนขอด เรียกชื่อในเกมของเราแล้วบอกว่าเรามันไก่ (ไก่อ่อน) ยิ่งปวดจี๊ดไปถึงใจ จนบางทีน้อยใจโชคชะตาว่าถ้าเป็นภาระแบบนี้กูเลิกเล่นเลยดีกว่า “Multiplay Phobia” เป็นศัพท์ใหม่ที่บัญญัติอาการนี้จากเกมเมอร์ชาวญี่ปุ่นที่ระบายผ่านทวิตเตอร์ของเขา@shimesaba67 ว่ากำลังประสบปัญหานี้เข้าอย่างจัง 最近ネットゲームで「マルチプレイ恐怖症」というのにかかっている勝手に自分で命名した病気なんだけど自分のプレイのせいで、味方に迷惑かけてないか？とか、マイナス思考になってゲームするのが怖くなっちゃう症状なんだけど　わかってくれる人いるかな… — しめさば帝国 (@shimesaba67) March 25, 2019 “ไม่นานมานี้ฉันเป็นทุกข์จากการเป็น ‘Multiplay Phobia’ ศัพท์นี้ฉันคิดขึ้นเองเพื่ออธิบายอารมณ์แย่ ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะรู้สึกว่าตัวเองกังวลว่าการเล่นไม่เก่งว่าอาจจะสร้างความรำคาญให้กับคนอื่น ๆ ในทีมที่เล่นด้วยกันจนตอนนี้รู้สึกไม่อยากเล่นเกมอีกต่อไปแล้ว สงสัยว่าคนอื่นจะรู้สึกแบบนี้เหมือนกันบ้างไหม….” ทันทีที่มันถูกทวีตขึ้นไป เสียงไก่หัวอกเดียวกันจากทั่วทุกสารทิศก็ถาโถมเข้ามาให้กำลังใจทันที แน่แหละเพราะคนที่เล่นไม่เก่งมันต้องมีมากกว่าคนเก่งอยู่แล้ว ขณะที่บางคนก็เข้ามาให้คำแนะนำการเล่นให้สบายใจด้วยว่าให้ลองไปเล่นกับคนที่รู้จักแทน “เฮ้ย ที่พูดมานี่เราเลย” “เราเลิกเล่นเกมที่ต้องเข้าร่วมกิลด์หรือเล่นกับคนอื่นไปนานแล้ว” “ถ้าเล่นกับคนกันเองที่รู้จักเรายังโอเคนะ แต่ถ้าเล่นกับคนที่ไม่รู้จักมาก่อนเลย

เคยลองนับหรือไม่ว่าปกติแล้วมนุษย์เงินเดือนอย่างเรา ๆ ทำงานอาทิตย์ละกี่ชั่วโมง ? คำตอบที่ได้คือ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่พนักงานกินเงินเดือนส่วนใหญ่ในญี่ปุ่นจะต้องทำงานล่วงเวลาหนักถึง 60 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ จนสามารถเรียกว่าความขยันหมั่นเพียรและการทำงานหนักของชาวญี่ปุ่นกลายเป็นวัฒนธรรมไปแล้ว  อย่างไรก็ตาม ความขยันหมั่นเพียรที่มากจนเกินไปของคนญี่ปุ่นทำให้เกิดอาการ คาโรชิ (Karoshi syndrome) อาการเสียชีวิตจากการทำงานหนักจากโรคหัวใจ หลอดเลือด อาการซึมเศร้า และความเครียด และเหล่าพนักงานผู้ขยันขันแข็งบางคนก็หาทางแก้ปัญหาด้วยการออกไปดื่มเหล้าจนหัวทิ่ม UNLOCKMEN ได้รวบรวมภาพของมนุษย์เงินเดือนที่อ่อนล้าตามถนนหนทางและสถานที่ต่าง ๆ ในญี่ปุ่นมาให้ได้ดูกัน ที่มีทั้งคนที่ทำงานหนักจนต้องขอนอนสักงีบก่อนถึงบ้าน หรือเมาจนต้องนอนข้างถนนเพราะเดินไม่ไหว ไปจนถึงคนที่สิ้นหวังกับสิ่งที่ต้องเจออยู่ทุกวัน แม้เงินจะเป็นปัจจัยสำคัญและงานอาจหมายถึงคุณค่าและการมีชีวิตอยู่ แต่อะไรที่ล้นเกินจนเราไม่อาจแบ่งเวลาไปให้กับสิ่งอื่น ก็อาจหมายถึงความไม่พอดีที่เราต้องลุกขึ้นมาปรับตัว ช่วงวันหยุดนี้ก็อย่าลืมพักผ่อนชาร์จพลังให้ตัวเอง มีชีวิต มีเวลาให้ตัวเองบ้าง เพื่อกลับไปลุยทำงานต่อได้อย่างไม่เหนื่อยมากเกินไปนัก SOURCE

ตอนเด็กเราร้องไห้ได้ง่าย ทำให้เราไม่ต้องแบกความเครียดติดตัวเอาไว้ แต่เมื่อเราโตขึ้นกลับกลายเป็นว่าการร้องไห้มันคือเรื่องยากที่จะทำ เพราะวัฒนธรรมบอกเราว่าการร้องไห้คือความอ่อนแอของคนแพ้เท่านั้น? “If you cry once a week, you can live a stress-free life.” นี่คือ Quote คำสอนของ Mr. Hidefumi Yoshida หรือที่คนญี่ปุ่นเรียกกันว่า “namida sensei (Tears Sensei)” หรือกูรูด้านการร้องไห้ ผู้บุกเบิกให้คนญี่ปุ่นได้ตระหนักถึงความสำคัญของการเสียน้ำตา ซึ่งเป็นการระบายความเครียดที่ดียิ่งกว่าการหัวเราะหรือพักผ่อนทุกรูปแบบ ซึ่งอย่างที่เรารู้กันดีว่าวัฒนธรรมการทำงานหรือแม้แต่การเรียนในประเทศญี่ปุ่นนั้นทั้งหนัก การแข่งขันสูง และการต้องเอาใจผู้ใหญ่ ส่งผลให้คนทำงานมีอัตราประสบปัญหาสุขภาพจากความเครียดสูงมาก ตัวเลขสถิติการฆ่าตัวตายจากปัญหาจากความเครียดเกี่ยวกับการทำงานในปี 2018 พุ่งสูงเกิน 2,000 ราย ทำให้คำว่า Karoshi “death by overwork” กลายเป็นประเด็นที่หลายบริษัทในญี่ปุ่นต่างให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก ด้วยปัญหานี้เอง การระบายความเครียดที่อัดอั้นใจยากจะหาวิธีระบายของคนทำงานในญี่ปุ่นด้วยการร้องไห้จึงเป็น Solution ที่กำลังได้รับความนิยมมาก ด้วยคุณสมบัติของการหลั่งน้ำตา ที่ไม่ใช่แค่ปกป้องดวงตาจากอาการระคายเคือง แต่มันยังช่วยละลายความเครียดจากระบบประสาทซิมพาเทติกในสมอง (Parasympathetic nerve activity) ซึ่งเป็นระบบประสาทอัตโนมัติที่เราไม่สามารถสั่งการได้ เปรียบเสมือนระบบ

เราเคยชินกับการเรียนในระบบ และอยู่กับไม้บรรทัดทางสังคมที่บอกว่า “ปริญญา” เป็นเครื่องยืนยันความรู้ “เวลา” เป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมาที่ทำให้เหนือกว่า ส่วน “ร่างกาย” ที่โรยรา สมองที่เริ่มล้าจากเลขอายุที่เพิ่มขึ้น คือเครื่องบอกความทรงภูมินั้น แต่โลกกว้างใบนี้ยังคงมีอีกหลายสิ่งที่เราไม่รู้ ชีวิตไม่ได้จบแค่ห้องเรียนและออฟฟิศที่เราต้องอยู่กับมันทุกวัน แค่ก้าวออกจากสถานที่เดิมระหว่างทางที่พบเจออาจจะเป็นห้องเรียนอีกห้องที่เรามองไม่เห็นหรือไม่เคยสังเกต เมื่อตัวเราเข้าใจเรื่องนี้ดี และมีกลุ่มคนที่เข้าใจเรื่องการเรียนรู้ และเก่งเรื่องพัฒนาศักยภาพอย่าง SEAC ศูนย์พัฒนาและส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตแห่งภูมิภาคอาเซียน จัดทอล์กเกี่ยวกับประเด็นนี้ UNLOCKMEN จึงไม่พลาดไปร่วมฟัง The Talk#LifeLongLearning หัวข้อ #TestofLife: ‘เรียนรู้’ สู่การสร้างทางเลือกชีวิตที่ไม่ยึดติดกรอบ ที่จัดขึ้นที่ The Garage ในวันที่ 27 มีนาคม 2562 ที่ผ่านมา สปีกเกอร์ 5 ท่านที่ได้รับเชิญมาพูดคุย มาจากต่างวัย ต่างสาขาอาชีพ ได้แก่ คุณพี – ดร. รพีรัฐ ธัญวัฒน์พรกุล (ที่ปรึกษาแก้ปัญหาการเงิน เจ้าของเพจ “มนุษย์เงินเดือนพันธุ์ใหม่”) คุณพลอย – พลอยไพลิน ตั้งประภาพร (นักแสดงและเจ้าของเพจพลอยเรียนจบแล้วทำอะไรต่อ?) คุณจุ้ย

ทันทีที่เดือนเมษายนมาถึง นอกจากวันหยุดยาวสะใจ อากาศร้อน กิจกรรมกลางแจ้งสุดระห่ำและสาว ๆ ในชุดเซ็กซี่ท้าแดดลมริมทะเล อีกอย่างหนึ่งที่ชายไทยอย่างเรา ๆ คงอดนึกถึงไม่ได้ คือเรื่องสำคัญอย่างวันคัดเลือกทหารกองประจำการ หรือ “การเกณฑ์ทหาร” ที่เราเรียก ๆ กันนั่นเอง การเกณฑ์ชายไทยมาเป็นทหารรับใช้ชาติอย่างเป็นกิจจะลักษณะเริ่มต้นตอนรัตนโกสิทร์ศก 124 (พ.ศ.2448) หรือเมื่อ 114 ปีก่อน โดยได้รับอิทธิพลเรื่องการเป็นทหารมืออาชีพมาจากชาติตะวันตก เพราะก่อนหน้านี้เราเกณฑ์ผู้ชายไปรบด้วยระบบไพร่ จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงยกเลิกระบบไพร่และทาสนั่นเอง UNLOCKMEN เลยอาสาพาไปสำรวจประเทศอื่นกันบ้างว่าเขามีการเกณฑ์ทหารเหมือนบ้านเราไหม? หรือเขาบังคับทุกคนเป็นทหารกันหมดโดยไม่ต้องจับใบดำใบแดงกันเลย? แล้วถ้าเขาไม่เกณฑ์ทหารเขาหาคนไปเป็นทหารกันอย่างไร? เกาหลีใต้: เมื่อผู้ชายทุกคนต้องเป็นทหาร เริ่มด้วยประเทศแถบเอเชียอย่างเกาหลีใต้กันก่อนเลย ถ้าเราเคยแอบฟังสาว ๆ ผู้ประกาศตนเป็นติ่งเกาหลีคุยกันอยู่บ้าง เราคงเคยได้ยินมาว่านักร้องหนุ่มขวัญใจพวกเธอคนนั้นคนนี้ต้องตบเท้าเข้ากรมไปเป็นทหาร นอกจากจะทำให้พวกเธอต้องเสียน้ำตาไปหลายหยด เราก็อาจอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมนักร้องหนุ่มเกาหลีนี่ต้องโดนทหารไปซะทุกคน เขาเกณฑ์เฉพาะดาราหรือเปล่า? คำตอบก็ไม่ยากเกินคาดเดา ก็เกาหลีใต้ไม่มีจับใบดำใบแดงให้เสียเวลา เพราะผู้ชายทุกคนต้องเป็นทหาร! กฏหมายรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลีบทที่ 2 มาตรา 39 ซึ่งตราขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1965 ระบุไว้ชัดเจนว่าผู้ชายเกาหลีอายุระหว่าง 18-35 ปีจะต้องเป็นทหารกองประจำการ เราอาจยังสงสัยว่าทำไมช่วงอายุถึงได้กว้างขนาดนั้น? นั่นเป็นเพราะรัฐอนุญาตให้ผู้ชายสามารถเลือกได้ว่าจะเข้าเป็นทหารกองประจำการตอนไหน บางคนอาจจะรอเรียนจบก่อน บางคนก็เป็นทหารก่อนเสียเลยแล้วค่อยกลับมาเรียนใหม่ ในขณะที่บางคนอาจจะทำงานเก็บเงิน