ปิดตำนานโจรสลัดโซมาเลียไปหลายลำที่เคยโลดแล่นกลางน่านน้ำแบบละมุนละม่อม ชนิดร่วงกราวกราฟดิ่งลงเหวเมื่อเทียบกับชายฝั่งโซนอื่นอย่างน่าแปลกใจ จนช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครได้ยินเรื่องโจรสลัดเจ้านี้สักเท่าไหร่ และคิดว่าคงโดนจัดการจากรัฐบาลที่มีท่านผู้นำสายโหดสักประเทศไปแล้วแน่ ๆ แต่พอตามควันการหายตัวไปจนเจอเฉลย เรากลับเจอเรื่องที่น่าประหลาดใจกว่า เพราะไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นผลงานของผู้ชายที่ชื่อ Kiyoshi Kimura เจ้าของเครือธุรกิจคิโยมูระคอร์ป ซึ่งเป็นประธานร้านซูชิเจ้าดังอย่าง Sushizanmai ลุง Kiyoshi คนนี้เป็นใคร คนทั่วไปอาจจะไม่รู้ แต่ในตลาดปลาซึกิจิ เขาถือเป็นตัวพ่อสุดฮอตใจถึง ที่มักจะ bid หนักสอยปลาราคาแพงที่สุดในโลกเป็นประจำทุกปี โดยมีท่าเท่ ๆ ประจำตัวของ CEO เป็นการผายมือกว้างสองข้างโชว์ปลาทูน่ายักษ์ผ่าโชว์เนื้อแดงสดชวนน้ำลายหกเป็นซิกเนเจอร์ รวมถึงต้นปีที่ผ่านมาลุงก็ยังทำท่านี้ด้วยการเคาะราคา “ปลาทูน่าครีบน้ำเงิน” น้ำหนัก 405 กิโลกรัม ในราคาสูงสุดที่ 36.5 ล้านเยน คิดเป็นเงินไทยแค่เบาะ ๆ 10 ล้านบาทเท่านั้น นอกจากโปรไฟล์การประมูลในหน้าสื่อแล้ว สิ่งที่หลายคนไม่รู้คือ Kiyoshi คนนี้แหละที่ทำให้ตลาด Tsukiji ที่เคยซบเซากลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวโด่งดัง จนผู้คนจากทั่วสารทิศหลั่งไหลมา โดยใช้วิธีรวมนักปั้นซูชิชั้นเลิศและรีโนเวทตลาดใหม่จนโด่งดังอย่างทุกวันนี้ในฐานะ “ตลาดปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก”   ญี่ปุ่นถึงโซมาเลีย อ่านไปสองย่อหน้าก็ยังสงสัยว่ามันมาเกี่ยวกันได้ยังไง ความจริงโซมาเลียมันไม่ได้ใกล้ญี่ปุ่น (โซมาเลียอยู่แอฟริกา) ทำไม Kiyoshi ถึงเลือกที่นี่ เหตุเพราะก่อนจะเป็นนักหาปลา

ความจริงกับความฝันบางทีมันก็ห่างไกลกันเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะเรื่องหน้าที่การงานที่เราฝันมาตั้งแต่เด็กว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร” แต่พอโตไป ๆ จริง ๆ ความฝันก็ยิ่งดูห่างไกลมากขึ้น ๆ เท่านั้น การทำงานเลยเป็นไปด้วยความหดหู่ห่อเหี่ยว ตื่นมาแต่ละเช้าเหมือนจะหมดพลัง UNLOCKMEN อยากจะกระซิบบอกว่า เฮ้ย มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอกว่ะ ลองใช้วิธีพวกนี้ดูหน่อยไหม? แบ่งเวลาไปทำสิ่งที่ชอบ บางทีความรับผิดชอบก็ไม่ได้มาพร้อมความฝันและความสนุกเสมอไป การแบ่งเวลาไปทำในสิ่งที่เราชอบจึงเป็นสิ่งที่เราต้องให้ความสำคัญ เมื่อเครียดกับเวลางานจนปวดสมองไปหมด หลังจากหมดเวลางานก็ไม่ควรเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยว่า โธ่ ผมไม่ได้ทำงานที่ผมรักแล้วจมปลักกับมันอยู่อย่างนั้น ให้เอาเวลาไปเติมพลังชีวิตกับสิ่งที่รักที่ชอบดีกว่า เรารับรองว่าช่วยคุณได้ หาอะไรที่เกลียดให้เจอ งานที่ไม่ใช่งานในฝันเพราะมันมีอะไรที่เราไม่อินกับมัน ไม่ชอบกับมันอยู่ แต่ไอ้ “สิ่งที่ไม่ชอบ” มันคืออะไรล่ะ? มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะเกลียดทุกภาคส่วนของงาน ดังนั้นจงหาจุดที่เราเกลียดที่สุดให้เจอ เพื่อที่เราจะได้จัดการมันได้ตรงจุด อาจจะดีลกับมันอย่างตรงไปตรงมา หรือเลี่ยงมันให้ไกลที่สุด หรือตอบคำถามตัวเองให้ได้ว่าทำไมเราไม่ชอบมัน ทำไมเราเกลียดมัน เรียกได้ว่าเผชิญหน้ากับจุดที่เราเกลียดที่สุดเพื่อที่จะเข้าใจว่าเราจะรับมือกับมันได้อย่างไร? ตั้งเป้าหมาย ถ้าเราไม่ได้ทำงานที่ฝัน แปลว่าเรายังมี “งานที่ฝัน” อยู่ ดังนั้นอย่าปล่อยให้ความฝันเป็นแค่ความฝัน ตั้งเป้าหมายเป็นข้อ ๆ ไว้แล้วค่อย ๆ มุ่งไปทีละขั้น ๆ ยิ่งเราทำสำเร็จทีละข้อทีละขั้นก็แปลว่าเราใกล้ฝันเข้าไปเรื่อย ๆ โดยอาจไม่จำเป็นต้องรบกวนเวลาทำงาน

ครั้งหนึ่งในชีวิตเราอาจได้รู้จักผู้หญิงที่ชื่นชอบรองเท้า กระเป๋า ที่พร้อมจ่าย กี่คู่กี่ใบก็สู้ เท่าไหร่ก็เท่ากัน แต่คงไม่ค่อยได้เจอกับสาวที่มีรองเท้าหนังหลายร้อยคู่และกระเป๋าหนังหลายใบที่เก็บไว้ที่บ้าน แต่ไม่ได้ใช้งานเองและไม่ได้เก็บไว้ดูเล่น หากอยู่ในฐานะของ “ไฟ” หรือ “แรงบันดาลใจจากความรัก” ที่เธอออกแบบไว้ส่งต่อให้ลูกค้าคนสำคัญจากแบรนด์ Oyster Footwear แบรนด์ที่เธอปลุกปั้นเอง และถ้า Sterilization เป็นคำใช้กำกับกระบวนการผ่านความร้อนปลอดเชื้อที่ทำให้อาหารอยู่ได้นานคงทน สิ่งที่ วรามล ชนะกิจการชัย หรืออ๊อยซ์ สาวนักดีไซน์น่าค้นหาคนนี้ใช้เป็นกระบวนการพาแบรนด์ให้เติบโตยาวนานหลายปีคงต้องยกให้กับคำใหม่นอกพจนานุกรมคือ “Leatherization” หรือ การใช้ “ความรักหนัง” บ่มเพาะแบรนด์ หลายประเด็นที่เราเลือกมาฟอกผ่านการสนทนาจะเผยมุมลึกชวนให้คุณต้องหลงรัก แม้เครื่องหนังรองเท้ากระเป๋าที่เป็นโปรดักส์ส่วนใหญ่ของเธอจะเป็นของใช้ของผู้หญิงก็ตาม   ทำเพาะรัก ทำเพราะรัก ออกจะเป็นคำถามสามัญทุกบทสัมภาษณ์ เมื่อเราถามถึงบทบาทของอ๊อยซ์ก่อนจะก้าวมาเป็นผู้ก่อตั้ง “Oyster Footwear” อย่างที่เราบอกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจของพวกนี้เท่าไหร่ แต่ก็ละสายตาไม่ได้ในเสน่ห์ของความดิบกับคำพูดที่ออกมาจากเสียงนวล ๆ เพราะทุกคำพูดจริงใจ กระแทกใจจากเหตุผลสองอย่าง คือ “อิ่มแล้วงานประจำและโหยหาแพชชั่นภายใน” “จริง ๆ เริ่มทำรองเท้าที่เริ่มทำมาได้เพราะมี 2 อย่างคือ ค่อนข้างเบื่องานประจำแล้ว ตอนแรกเราเป็นกราฟิกดีไซเนอร์มาก่อน ก็ทำงานมาอยู่ประมาณ 5 ปีเนี่ยแหละ มันก็เริ่มเบื่อ เริ่มถึงจุดอิ่มตัว

ช่วงนี้พนักงานชายทั่วประเทศคงได้รับใบภาษี ภ.ง.ด. กันมาแล้ว แต่พูดตามตรงบางทีผู้ชายอย่างเราก็ไม่ค่อยถูกกับตัวเลขเท่าไหร่ เงินเข้าเงินออกเราไม่ค่อยสนใจ เสียภาษีไหมบางทีก็ให้บริษัทจัดการ กับบางคนที่ทำธุรกิจ online หรือ freelance ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเข้าใจผิดไปบ้างว่ายอดเท่านี้ไม่หักบ้าง หักไปแล้วไง 3 % หรือคิดว่ารับเงินสดจับไม่ได้ไล่ไม่ทันหรอก แต่เอาจริง ๆ เรารู้เรื่องนี้ดีแค่ไหน ตอนไหนต้องจ่ายก็ยังเป็นเรื่องที่กังขากันอยู่ เพื่อคลายความสงสัยกับเงินที่ผู้ชายแนวหน้าอย่างเราต้องรู้ให้ครบ มาดูกันว่าคุณเคยมีคำถามเหล่านี้ในใจกับเขาบ้างไหม? วันนี้เรารวบรวมบางส่วนที่ได้จากการติดตามพี่บักหนอม – กูรูด้านภาษีมาบอกต่อ   ควรเริ่มคิดเรื่องภาษีคิดตอนไหน? ถ้าถามอย่างนี้ แสดงว่าอาจจะเป็น beginner ที่ยังไม่เคยจ่ายภาษี ความจริงไม่ว่าเราจะอายุเท่าไร มีรายได้เท่าไม้จิ้มฟันที่เข้าบัญชีแค่ไหน บาทแรกที่เข้ากระเป๋าก็ควรคิดเรื่องภาษีไว้แล้ว จำให้ขึ้นใจ เพราะถึงจะยังไม่ต้องจ่าย แต่ก็ต้องรู้จักกันไว้หน่อยเพราะมีประโยชน์นะ ข้อดี: รู้จักมันตั้งแต่เงินน้อย จะทำให้ตั้งตัวถูก เราจะไม่สะเทือนหรือตกใจตอนเราเงินเยอะขึ้น แถมยังรู้วิธีหลบหลีกได้เป็นอย่างดี   รายได้ไม่ถึงไม่เสียภาษี แล้วไม่ยื่นแบบ ภ.ง.ด. ได้ไหม? ไม่ถึง 25k ไม่เสียภาษีสิวะ เขาบอกกันมา! ก็ใช่ที่ได้ยินมามันก็ถูก แต่ถ้าบอกว่ารายได้ไม่ถึง จะไม่ยื่นใบภาษี ภ.ง.ด. โอ้โห

ในวันที่ (เขาว่ากันว่า) หนังสือกำลังจะตายและร้านหนังสือหลายร้านทยอยปิดตัวไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าลมหายใจสุดท้ายของหนังสือกำลังรวยริน แต่ร้านหนังสืออิสระหลายร้านก็ยังคงยืนเด่นด้วยอัตลักษณ์ ด้วยวิธีคิดที่ชัดเจนว่าร้านหนังสือต้องไม่ใช่แค่พื้นที่ซื้อ-ขายหนังสือ แต่ต้องมีลมหายใจ มีชีวิต มีพื้นที่ให้ผู้คนเชื่อมโยงอยู่ในนั้นด้วย UNLOCKMEN เลยถือโอกาสนี้คุยกับ “แป๊ด-ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง” เจ้าของ candide books (ร้านหนังสือก็องดิด)  ที่ก็เชื่อเช่นนั้น เชื่อเช่นว่าหนังสือจะไม่ตาย ร้านหนังสือจะไม่ตายเช่นกันตราบใดที่เชื่อมโยงกับผู้คน และต่อให้วันหนึ่งร้านหนังสือต้องตายลง เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรตราบใดที่ผู้คนยังคงอ่านอยู่ แต่ถ้าถามว่าเธอเชื่อมั่นในการเป็นคนทำหนังสือแค่ไหน เธอก็ตอบเราได้เต็มปากเต็มคำว่า “ทุ่มให้ทั้งชีวิต ไม่เคยคิดถึงอย่างอื่นเลย” แล้วอย่างนี้จะอดใจไม่ให้อยากคุยกับเธอได้อย่างไร… ทำงานเกี่ยวกับหนังสือมาตลอดเลยไม่ว่าจะเป็นกองบรรณาธิการ ทำสำนักพิมพ์ ร้านหนังสือ อะไรทำให้เราเชื่อในการทำงานกับหนังสือได้ขนาดนั้น พี่ไม่สามารถทำอะไรทีไม่เกี่ยวข้องกับหนังสือได้ ตั้งแต่พี่เรียนจบมา งานแรกก็ทำนิตยสาร จากนั้นทำพ็อคเก็ตบุ๊ค จนสุดท้ายก็มาทำสำนักพิมพ์เอง ก่อนจะมาทำร้านหนังสือ พี่ก็คิดไม่ออกเลยว่าจะทำอาชีพอื่นได้ มีอาชีพเดียวที่เราอยากทำ ตั้งแต่มัธยม  ก็มาทางนี้ตลอดไม่เคยไปทางอื่นเลย ถ้าถามว่าเชื่อมั่นไหม ก็ทุ่มทั้งชีวิตไม่ได้คิดถึงอย่างอื่นเลย ที่บ้านอยากให้ทำงานราชการเพราะที่บ้านเป็นคนต่างจังหวัด ป๊าก็จะถามตลอดว่าไม่ทำราชการเหรอ แต่พอเราทำจนเลี้ยงตัวเองได้ และส่งเงินกลับไปที่บ้านได้ด้วย เขาก็เห็นว่า อ้าว มันก็ทำได้นี่หว่า อาชีพแบบนี้ ถึงจะทำงานกับหนังสือเหมือน ๆ กัน ในมุมมองเราการเป็นเจ้าของร้านหนังสือ เป็นกองบรรณาธิการ เป็นนักเขียน

ใครทำงานแล้วไม่เครียดก็เทพเกินไปแล้ว แต่ถ้าทำแล้วไม่เครียดได้จริงเราก็ขอคาราวะและแสดงความดีใจด้วย แต่เราเชื่อว่าผู้ชายสาย Work Hard Play Hard ทุกคนต้องเคยผ่านประสบการณ์หัวแทบระเบิดกระจุยกระจายจากความเครียดกันมาแล้วทุกคนแน่นอน นอกจากวิธีพักชั่วคราวอย่างการฟังเพลง ลงไปดูดบุหรี่ระหว่างวัน หรือคุยกับเพื่อนร่วมงาน UNLOCKMEN ยังเอาวิธี UNLOCK วิธีคิดเพื่อให้ความเครียดมลายหายไปมาฝากผู้ชายสายบ้าระห่ำกับงานทุกคนด้วย เฮ้ นาย นายเพอร์เฟกต์ทุกอย่างไม่ได้หรอก การทำงานต้องสมบูรณ์แบบน่ะใช่ ถ้าเราคิดเบื้องต้นไว้อย่างนี้ เราก็จะเต็มที่ที่สุดกับทุกงานที่อยู่ตรงหน้า แต่ประเด็นก็คือถ้าเราเต็มที่ที่สุดแล้วแต่เราก็ยังรู้สึกว่าแม่งไม่เพอร์เฟกต์สักทีวะ! อันนี้แหละที่จะทำให้เราเครียด เราต้องคิดไว้ในสมองของเราตลอดเวลาว่าเราเต็มที่ที่สุดได้ แต่ทุกอย่างจะเพอร์เฟกต์ล้านเปอร์เซนต์อย่างที่เราคาดวังแม่งไม่ได้ว่ะ! นอกจากทำเต็มที่แล้วอีกด้านหนึ่งก็ต้องรู้จักปล่อยวางลงบ้าง ไอ้ความเครียดที่สุมหัวอยู่จะได้เบาบางลงไปสักที   อะไรที่เหนือการควบคุมของเรา เราต้องปล่อย เราควบคุมตัวเองได้ดีที่สุดอยู่แล้ว แต่บางครั้งความเครียดก็มาพร้อมความคิดที่ว่าเราต้องการควบคุมทุกอย่างให้ได้เบ็ดเสร็จเหมือนที่เราควบคุมตัวเอง ซึ่งถามจริง มันทำได้หรอวะนาย? ไม่ได้หรอก ปัจจัยการทำงานมันผสมผสานกันเป็นสิบเป็นร้อยอย่าง เราควบคุมตัวเองได้ดีแต่บางทีเราควบคุมคนอื่นไม่ได้ ดังนั้นวิธีที่จะไม่เครียดเกินไปต้องยอมรับว่ามันมีปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้อยู่ และเมื่อมันอยู่นอกเหนือศักยภาพเราแล้ว เราก็ต้องปล่อยมันไปบ้าง อย่าฝืน ขีดเส้นแบ่งเขตงานกับชีวิตให้ดี งานคือส่วนสำคัญที่สุดส่วนหนึ่งของชีวิต แต่ไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต เราควรแบ่งเขตให้ชัดเจนว่างานควรหยุดอยู่แค่ไหน เราอาจให้เวลากับงานไปเลย 8-10 ชั่วโมง แต่ถ้านอกเหนือจากเวลานั้นเราก็ต้องขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจยว่าเราควรมีเวลาหยุดพักผ่อน ไม่ปล่อยให้งานรุกล้ำเข้ามาในขอบเขตพื้นที่ส่วนตัว ไม่อย่างนั้นเราก็จะเครียดกับงานตลอดเวลา ไม่ว่าจะกินข้าว เดินเล่น หรือกำลังจะเข้านอน  

แรงบันดาลใจการทำงานของคุณคืออะไร? เรามั่นใจว่าถ้าถามคำถามนี้ไปผู้ชายหลายคนต้องตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “เดดไลน์” แม้มีเวลาให้เป็นเดือน แต่ถ้าวันกำหนดส่งมันยังไม่เด้งเตือน เราก็ไม่พร้อมกระตือรือร้นเร่งทำแต่อย่างใด ไม่ต้องตกใจไปเพราะใคร ๆ ก็เป็นกัน ตราบใดที่ยังทำงานที่มีคุณภาพและส่งทันกำหนดเวลา UNLOCKMEN ก็เชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร ที่สำคัญการปั่นงานแข่งกับเดดไลน์ยังมีประโยชน์ซ่อนไว้แบบที่เราไม่ทันคิดอีกด้วย เวลามีค่าแค่ไหน? การปั่นงานแข่งกับเดดไลน์ทำให้เราเรียนรู้คุณค่าของเวลาได้อย่างมหาศาล ใครที่เคยคิดว่าเวลา 5 นาที 10 นาที ไม่มีความหมาย การปั่นงานแข่งกับเดดไลน์จะทำให้เรารู้ว่าเวลาแม้ 1 นาทีก็มีคุณค่ามากพอที่จะทำให้เราคิด ตริตรอง หรือลงมือทำอะไรได้อีกเยอะ เรียกว่าถ้ายังไม่ใกล้เวลาส่งงาน เราอาจพักสูบบุหรี่ได้คราวละ 15-20 นาที แต่ทันทีที่เดดไลน์จ่อตูดอยู่แล้วเราเชื่อว่าเวลา 1 นาทีของผู้ชายทุกคนจะพุ่งทะยานเพิ่มค่าเพิ่มความหมายไปได้ไกลกว่าที่เราเคยคิดไว้เยอะมาก หาหนทางลัดได้มากขึ้น งานหนึ่งงานเราทุกคนต่างมีวิธีจัดการให้มันเสร็จแตกต่างกันออกไป บางคนอาจใช้กระบวนการที่กินเวลามากหน่อย บางคนอาจใช้วิธีการที่ทุ่มพลังกว่าคนอื่น แต่การทำงานภายใต้เดดไลน์ ถือเป็นการทำงานภายใต้ความกดดันของเวลา จะยิ่งบีบให้เราคิดวิธีที่เร็วที่สุด ดีที่สุด ทรงประสิทธิภาพที่สุดออกมาใช้ เป็นการตัดทางเลือกการทำงานที่เยิ่นเย้อออกไปได้โดยอัตโนมัติ จนเราจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่ามันมีวิธีลัดที่ดีขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย? ศักยภาพที่จริงแท้ซ่อนอยู่ภายใน เมื่อเวลายิ่งกระชั้นชิดเข้ามาทุกที ศักยภาพที่มีในร่างกายเราจะยิ่งพุ่งสูงขึ้น จากเดิมที่เราเคยคิดว่าเราทำงานได้ทีละอย่าง ร่างกายและสมองเราอาจจะ UNLOCK ไปถึงขั้นที่สามารถทำอะไรได้หลายอย่างในคราวเดียว รวมถึงระบบการคำนวณเวลาในหัวที่กดดันตัวเองพร้อม ๆ กันไปด้วย ไหนจะการตรวจตราความเรียบร้อยที่จะปล่อยให้งานหลุดคุณภาพออกไปไม่ได้

การได้ขึ้นเป็นบอสคน นอกจากการทำตามตำแหน่งหน้าที่ที่เรามีแล้ว การดูแลทรัพยากรบุคคลก็เป็นสิ่งสำคัญ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่น่าเคารพด้วยตำแหน่งและน่านับถือด้วยวิถีลูกผู้ชายที่แท้จริง หลายครั้งที่บอสยุคเรามักบ่นกันว่าคนในทีมไม่มีความอดทนเอะอะ ๆ ก็ลาออก ถ้าเราแค่ปล่อยเขาออกไปแล้วหาคนมาใหม่ก็จบกัน แต่ถ้าเราพิจารณาดูว่าสาเหตุที่คนไม่ทนเป็นเพราะอะไร แล้วจะได้นำมาปรับปรุงต่อไปในอนาคตก็เป็นเรื่องดี ๆ ที่บอสอย่างเราไม่ควรมองข้ามเลยทีเดียว การทำงานซ้ำซาก การทำงานซ้ำ ๆ เดิม ๆ ไปเป็นเวลานานอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่สร้างความเบื่อหน่าย และผู้ทำงานรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้พัฒนาตัวเองเลย จึงเป็นเหตุให้พวกเขาทยอยลาออกกันไปทีละคนสองคน ถ้าเราเป็นบอสที่ไม่ได้อยากปรับอะไรก็อาจจะคิดว่า อ้าว ก็จ้างมาทำงานเดิม ๆ ทำงานเดิม ๆ ก็ต้องทนสิ ถ้าไม่อยากทำก็ลาออกไป เดี๋ยวหาคนใหม่ แบบนี้เราอาจจะต้องหาคนใหม่มาทดแทนไม่จบไม่สิ้น แต่ถ้าอยากตัดไฟตั้งแต่ต้นลมก็จงสร้างความท้าทายให้กับคนในทีมอยู่เสมอ เพราะแม้จะเป็นงานเดิม ๆ แต่ถ้าเพิ่มความท้าทายเข้าไปเรื่อย ๆ ลูกน้องเราก็จะรู้สึกว่าเราให้ความไว้วางใจเขา และเปิดโอกาสให้เขาได้พัฒนาตัวเอง ดังนั้นต่อให้เป็นงานแบบเดิม แต่มีอะไรให้เขาพัฒนาศักยภาพ ไม่จำเจ เขาก็อยากอยู่กับเราไปนาน ๆ แน่นอน ให้ความสำคัญกับเวลาเข้างานมากกว่าเรื่องงาน รู้ว่าความตรงต่อเวลาเป็นเรื่องสำคัญ แต่การทำงานกับคน GEN Y ที่ให้ความสำคัญกับการยืดหยุ่นเรื่องเวลามาก ๆ เราก็จำเป็นต้องปรับตัวตามไปด้วยเพื่อซื้อใจเขาให้อยู่กับเรานานขึ้น แต่ก็ไม่ใช่อยู่ ๆ จะยืดหยุ่นมั่วซั่วตามใจลูกน้อง โดยเราอาจมีกฎว่า

ผู้ชายที่ทำงานก็สุด เล่นก็สุดแบบเรา ๆ เหมือนจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับการออมเงินเสียเหลือเกิน ก็หามาได้มาก ก็อยากจะใช้ไปให้มาก ชีวิตมันต้องสุด! เรื่องการลงทุนต่อยอดเงินก็เรื่องหนึ่ง แต่พอพูดถึงการออมเงินเพื่อเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน หรืออยากมีเงินสักก้อนไว้ทำอะไรให้ชื่นใจ ชิล ๆ ไม่ใช่ได้มาใช้ไป แล้วก็หมด ๆ ดูเหมือนจะห่างไกลจากความเป็นจริงไปทุกที ๆ UNLOCKMEN ตบบ่าแสดงความเข้าใจ และขอเสนอ 5 วิธีออมเงินที่จะว่าสไตล์เด็กอนุบาลก็ว่าได้ แต่ผลลัพธ์ออกมาเป็นกอบเป็นกำระดับคนวัยทำงานแน่นอน ไม่ใช้แบงค์ 50 โดยเด็ดขาด! วิธีสุดฮิตที่ผู้หญิงมักทำกัน ผู้ชายอย่างเราอาจจะดูถูกว่า โธ่ มันจะเวิร์คจริง ๆ หรอ แต่ UNLOCKMEN ของนั่งยัน นอนยัน ยืนยันอีกเสียงว่านี่เป็นอีกวิธีที่ได้ผลจริง กระบวนการก็ง่ายแสนง่าย คือ ห้ามใช้ แบงค์ 50 โดยเด็ดขาด! ไม่ว่าจะเจอเจ้าแบงค์สีน้ำเงินฟ้านี้ที่ไหนก็ขอให้พับลงกระเป๋าเงินให้เรียบร้อย แล้วเอาไปหย่อนลงกระปุกที่บ้าน เรารับรองเลยว่าภายในหนึ่งปี คุณจะเป็นผู้ชายที่มีเงินหมื่นเป็นของตัวเองแบบชิล ๆ แน่นอน กินข้าวกลางวันเท่าไหร่เก็บไปเท่านั้น ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ชายที่ชินกับการกินข้าวกล่องเซเว่นฯ มื้อละ 40-50 บาท หรือฝากท้องไว้กับป้าข้าวราดแกงมื้อละ

“ทำงานแบงก์เหรอ น่าเบื่อจะตาย วัน ๆ อยู่แต่กับตัวเลข” นี่คือความคิดแวบแรกของใครหลายคนเวลานึกถึงการทำงานธนาคาร งานที่ต้องอยู่กับตัวเลขทั้งวัน ดูเหมือนไม่ค่อยมีสีสัน และไม่ใช่งานในฝันของคนรุ่นใหม่หากมองจากภายนอก บางคนที่ชอบเรื่องตัวเลข ชอบเรื่องเศรษฐศาสตร์ หรือเรียนจบมาทางด้านการเงินและการธนาคารโดยตรง กลับไม่คิดที่จะสมัครมาทำงานแบงก์ เพราะเชื่อว่างานอื่นน่าจะท้าทายกว่า สนุกกว่า และมีความเชื่อที่ว่าสิ่งแวดล้อมของออฟฟิศสถาบันทางการเงินนั้นมันช่างไม่ทันสมัยเอาเสียเลย แถมไม่รู้จะมีเพื่อนวัยเดียวกันไว้คบหากันนอกเหนือจากเรื่องงานบ้างหรือเปล่า ไม่ใช่ไม่เชื่อถือในชื่อเสียงของธนาคารนะ แต่ขอเป็นลูกค้าดีกว่า ความคิดที่อยากจะเป็นพนักงานแบงก์นั้นดูเหมือนจะน้อยลงทุกที   แคมเปญเจ๋ง ๆ ตอบโจทย์คนรุ่นใหม่ ในฐานะลูกค้าที่มองภาพลักษณ์ของธนาคารในระยะหลังจะเห็นได้ว่า มีแคมเปญเจ๋ง ๆ โดนใจออกมาให้ฮือฮากันมากมาย โดยเฉพาะแคมเปญของธนาคารไทยพาณิชย์ หรือ SCB ที่เรารู้จักกันดี เช่น “แม่มณี Money Solution” นางกวัก QR Code ยุคดิจิทัล ที่ลูกค้าสามารถชำระสินค้าของร้านค้าต่าง ๆ ผ่านทาง QR Code ด้วยแอปฯ SCB EASY ภายใต้คอนเซ็ปต์ที่นำความเชื่อของคนไทยมาผสมผสานกับเทคโนโลยี ที่ตอบโจทย์ชีวิตผู้ชายยุค slide to unlock อย่างเรา ซึ่งการจะมีแคมเปญผลงานดี